... کنار می رود مه ...

دروغ، تلویزیون را روشن می کند
اخبار صبحگاهی :
«در همه جای دنیا،حال همه بد است
هی ما خوبیم...هی بهتر می شویم...»

تاریکی، چراغ ها را روشن می کند
سکوت، آواز می خواند

رفتن، آمده است
خوابت را بیدار کن...

برنده تو بودی
که غمها را دود کردی و
زندگی را دور

دستانت خالی نبود اما
مرگ را رو کردی
که بهترین برگ بود...

پنجره را باز می کنی
و بهار
آغاز می شود

دوستت دارم را
در هوای تو حبس می کنم
و پنجره را
قفل می زنم...

آمدی
و دلهره داشت دیدن

برای کسی
که زیبایی تو را نمی شناخت

خوب که شناختمت
اضافه ی چشمهایت را گذاشتی و
رفتی

دیدن نداشت دلهره...

بر لب بیاید
یا از دل
دوستت دارم را
چگونه می خواهی؟

از دل برود
یا از لب
نامم را چگونه می خواستی؟

محکم تر از قول های شماست
باد،
که احکام کاغذی را جابجا می کند...

تا به جایی روم که تحمل رنجهاش
صبوری نخواهد
و چوپان های بی دلیلش
چراگاه را به جای راه قالب نکنند.

محکم تر از قول های شما بود
باد،
که بر مسیر پاییز می وزید...

تو را  که کاشتیم و
داشتیم و
برداشتند...

چگونه سبز شدی؟
دوباره بر سر راهی که بر نخواهد گشت...

لبخند می زند
ساعتی که از من بود
لبهایی که از من بود
کفش هایی که از من بود
راهی که با هم رفتیم
لبخندی که دوستش می داشتم
و روزگاری که
خرابش کردیم...

اشتباه نکن حاکم ورق های بر نخورده!
دست خالی را که رو نمی کنند!
این وقتها
بازی را به هم میزنند
تا تو برنده اش نباشی...

همراه بغض خسته ی من می شد
بی واژه، بی کلام، سخن می گفت

امشب خدا بزرگ تر از هر شب
بر روی پشت بام
سخن می گفت...