... کنار می رود مه ...

بر لب بیاید
یا از دل
دوستت دارم را
چگونه می خواهی؟

از دل برود
یا از لب
نامم را چگونه می خواستی؟

محکم تر از قول های شماست
باد،
که احکام کاغذی را جابجا می کند...

تا به جایی روم که تحمل رنجهاش
صبوری نخواهد
و چوپان های بی دلیلش
چراگاه را به جای راه قالب نکنند.

محکم تر از قول های شما بود
باد،
که بر مسیر پاییز می وزید...

تو را  که کاشتیم و
داشتیم و
برداشتند...

چگونه سبز شدی؟
دوباره بر سر راهی که بر نخواهد گشت...

لبخند می زند
ساعتی که از من بود
لبهایی که از من بود
کفش هایی که از من بود
راهی که با هم رفتیم
لبخندی که دوستش می داشتم
و روزگاری که
خرابش کردیم...

اشتباه نکن حاکم ورق های بر نخورده!
دست خالی را که رو نمی کنند!
این وقتها
بازی را به هم میزنند
تا تو برنده اش نباشی...

همراه بغض خسته ی من می شد
بی واژه، بی کلام، سخن می گفت

امشب خدا بزرگ تر از هر شب
بر روی پشت بام
سخن می گفت...

تکرار تاریک جدایی
تکلیف روشن کلمات است...

اینهمه عطر و علاقه،
یعنی برای راه
نقشه ی نرسیدن کشیده اند...

گفتی دیر می آیی
اما لحظه برای کسی توقف نمی کند

حالا
دوری از راه و
دیری از آمدن بردار
پیش از آنکه تقویم
صفحه آخرش را رو کند...

پس بگو
که چرا اینهمه دوست
خواب آشفتگی ام را دیدند...

تو دلت گم شده بود،
دوستان حال مرا پرسیدند!

گاهی رفتن،
برای همیشه می رود
و ماندن
می ماند برای همیشه ی ما!

حالا
تو رسیده ای
راه مانده است
و ماییم
که پا به پای پاییز
زرد خواهیم شد...